credit: wulverstane

Teleurgesteld keek ik naar de envelop die op mijn bureau lag tussen de reclame en rekeningen. Stickers, blauwe strepen en nog meer vermeldingen vertellen mij dat de ontvanger niet meer woont op de voor mij bekende adres.

“Hoe is het mogelijk?” dacht ik en ik verberg mijn verdriet. Het is te pijnlijk. Het was tenslotte nog maar de zelfde ochtend dat ik er aan dacht dat ik nog geen brief had gehad.

Mijn Oom, die ik overigens nooit heb ontmoet, schrijft mij sporadisch en ik hem ook. Met de Kerst was zijn kaart de leukste en mooiste kaart. Het was de enige kaart die mij wat deed.

Er was nog iemand van mijn vaders kant die aan mij dacht. Iemand die mijn bestaan bevestigde.

Maar nu, nu weet ik het niet meer. Is hij overleden? Wat is er aan de hand? Wil hij me toch niet zien na mijn verzoek om hem te ontmoeten? Maar de kaart is gesloten. Niemand heeft de kaart gelezen. De vermelding ‘niet meer langer hier’ is onduidelijk. Uit wanhoop stuur ik een bericht via via naar de ex-vriendin van mijn vader, misschien weet zij meer.

Ik ben verdrietig. Ik voel me eenzaam terwijl ik zelf mijn eigen familie heb. Het doet pijn.