koffiekitten

- vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen

- vrouwen worden in veel landen nog steeds onderdrukt

- vrouwen ‘moet’ aan zoveel verwachtingen voldoen dat het niet realistisch is

- vrouwen denken te veel na en piekeren over ALLES

- ongesteld zijn - mega smerig

- vrouwen houden altijd te veel rekeningen met anderen

Maar over het algemeen ach wat maakt het nou uit, alsof man zijn zo’n pretje is!

Dat is een leuke, oh wat hou ik van mannen maar jeeeeetje wat kunnen ze vervelend zijn!

Mannen begrijpen niet dat:

- ze super vervelend zijn als ze een ‘griepje’ hebben (omg get a life!)

- de toilet bril omlaag moet

- wat het is om ongesteld te zijn

- they are not the center of the world

- nee betekend echt nee

- een telefoon gesprek lang kan duren, zonder dat het ergens echt over gaat

- huilen is gezond en lucht op

wijvenweek  >> doe mee!

Uhm de bril update:

Ik heb geen bril nodig!

Dus gister ging ik braaf terug naar de winkel. Meting kamer in, en dan weer uit. Nee, ik moest eerst een montuur zoeken en dan zou er gemeten worden. Zo gedaan eigenlijk.

Terug in de rij, want er het was druk, mocht ik als eerste. Alle oudere mensen meteen protesteren waarop de verkoopster meteen zei “niet allemaal zo boos kijken zij was eerst dus is nu aan de beurt!”.

Uitgebreid getest en gedaan, wat moesten mijn ogen hard werken. Het leek eeuwig te duren. Toen ze het apparaat opzij deed vroeg ze of ik het rijtje wilde oplezen. Vervolgens zij ze “ik wil graag verkopen, maar je hebt geen bril nodig”. Ik was helemaal verbaasd want nu wilde ik toch wel die leuke bril!

Ik zei wel meteen dat mijn dochter ontzettend blij zou zijn want ze zag het helemaal niet zitten. Het verschil was nu zo minimaal dat geen bril nodig was. Natuurlijk vond ik het vreemd aangezien ik de avond ervoor bijna -2 had. Ze vertelde me nadat ik zei dat ik de laatste tijd veel hoofdpijn had en regelmatig achter de pc dingen wazig zag dat ik moest leren knijpen met mijn ogen. Het schijnt dat als je lang achter de pc zit je begint te staren en dat is niet goed voor de ogen.

Eigenlijk wel jammer dat ik geen bril nodig had. Had ik me helemaal naar toegeleefd en nu hoeft het niet meer… raar. Ik ben wel van plan om mijn ogen weer te laten testen want ik heb nog last van mijn ogen en hoofdpijn, ook een huisarts bezoek staat op de agenda voor volgende week (al heb ik soms echt een hekel aan mijn huisarts, hij is zo Mr. Bean!).

Al ruim twee weken heb ik last van hoofdpijn. Gister heb ik te horen gekregen dat ik een bril nodig heb :O:O:O:O ! Ach, vooruit dan maar denk ik. Maar Amira is helemaal onderste boven van.

Kreten als:

“jij een bril”
“nee, je kan geen bril dragen”
“draag aub geen bril”
“ik vind je veel leuker zonder bril”
“waarom doe je dat”

… heb ik sinds de eerste meting gisteravond gehoord! En dat voor een kind dat zo graag nerd wilde zijn = bril dragen & beugel (haar eigen worden).

Ach ja als het hoofdpijn maar over gaat. Ik ga vanmiddag terug voor een uitgebreide meting en een monteur kiezen….. grappig vind ik het; ik ga aan de bril!

Vroeger moest ik niks van baby’s weten, ‘baby vast houden - ben je gek?’. Stiekem vond ik het wel leuk alleen durfde ik het niet dus was het makkelijker om te doen als of het me allemaal niet interesseerde.

Maar diep van binnen wist ik dat ik ooit ook een moeder wilde worden. Vreemd was het toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Het was geen ongeluk maar opeens bedacht ik me dat het nu wel heel erg serieus was. Voor NL begrippen ben ik jong aan kinderen begonnen, in Australië was het de norm.

Eigenlijk ben je nooit ‘klaar’ voor kinderen. Vaak hoor ik dat men twijfelt aan een kind nemen. Mijn mening is dat als je denkt genoeg liefde te hebben voor een (extra) kind dan is het wel goed. De rest valt op zijn plaats.
Zelf wil ik geen kinderen meer.

Een baby is altijd wel leuk, en vooral je eigen baby. Het probleem is dat een baby heel veel aandacht op eist, veel huilt, zomaar een jaar slaap tekort erbij krijg & ik de situatie zoals het nu is wel prima vind. Dat is een hele beslissing maar ik denk dat het wel goed is voor mij. Ik wil me nu focussen op mijn twee monsters en proberen ze te begeleiden in het leven.

Kinderen krijgen is voor mij een van de leukste dingen in het leven. Ik heb de kans gekregen om dingen opnieuw te beleven en dat andere soms belangrijker zijn dan jezelf (dat was een lastige les). Onvoorwaardelijke liefde of ‘spontaan verliefd zijn op je kind bij de geboorte’ dat had ik niet, absoluut niet! Dat is met de tijd gegroeid.

Uiteindelijk probeer ik mijn best te doen maar weet dat mijn kinderen hun eigen weg zullen kiezen. Ik hoop dat ik ze daarin genoeg ruimte weet te geven en dat ze zich ontwikkelen tot een gelukkig en voldaan mens.

wijvenweek  >> doe mee!

…. wat een topic! Ik vind het heerlijk om thuis te zijn maar heb een hekel aan stoffen, ramen zemen, badkamer bijhouden en dus schoonmaken in het algemeen. Mijn huis is niet vies, maar het is niet picobello!

Wat wil je met een man en twee kinderen die ‘de nut van opruimen niet snappen…’ need I say more? Regelmatig ben ik de gene die nu uit wanhoop zijn slippers onder de bank verstop of nog leuker onder de bed gooien… hihiiihi… De kinderen weten dat als mama zegt opruimen dan moet dat binnen no-time anders verdwijnt het mogelijk in de vuilnisbak.

Verder, weinig te melden. Jullie hebben denk ik genoeg foto’s al gezien, roep anders & wie weet maak ik een foto :P

wijvenweek  >> doe mee!

Shoppen is/was/kan heerlijk zijn. Ik doe sinds ik kinderen heb heel weinig aan ’spontaan’ shoppen. Shoppen is heerlijk als je extra geld heb of niet hoeft na te denken aan een budget.

Mijn ultimate shop beleving = schoenen kopen! Heerlijk. Als kind was ik vaak te vinden bij de schoenen afdeling, terwijl mijn moeder inkoop deed bij de Target. Wat een vermaak al die ‘grote mensen’ schoenen passen. Nu nog probeer ik bewust schoenen winkels te vermijden want ik zie vast nog wel een paar die ik leuk vind en dan kan ik nog dagen eraan blijven denken!

Shoppen in New York was ook een avontuur. Dat was puur genot.

Tijden veranderen en ik ben verstandiger geworden. Ik weet wat een euro waard is en ik denk na voordat ik iets koop.

Het probleem met shoppen is dat het vaak alleen een tijdelijke ‘goed gevoel’ geeft. Er is altijd wel iets leukers te vinden of iets beters. Het lastige is dat je altijd ‘denkt’ iets nodig te hebben. Spullen maken niet gelukkig maar maken wel het leven makkelijker, of is dat wel zo?

wijvenweek  >> doe mee!

….is lang niet zoals ik het zou willen (moeten zijn), dat zal ik maar één keer hard opzeggen. Soms denk ik tevreden te zijn, maar bewust spiegels vermijden heeft natuurlijk een reden.

Ik wil minimaal 30 kilo lichter zijn. Dat gaat niet zo maar lukken en is een lange weg. Vorig jaar durfde ik eindelijk naar de diëtiste. Het ging ook goed en ik was binnen een paar maanden 8 kilo kwijt. Verder ben ik niet gekomen.

Het was zelfs zover dat ik een keer in de week naar aquarobics ging en ook sporten dan een avond aerobics/bodypump. Aquarobics was op recept via de huisarts. Ik mis het en merk dat aquarobics een allround workout is voor je hele lichaam. Nu nog de stap zetten om mijnbak pak aan te trekken (pffff!) en gewoon gaan doen!

Ik had moeite met het verdelen van mijn gezin, sport, mijn ‘eigen’ tijd, vrienden en werk. Het voelde alsof ik aan alle kanten werd getrokken. Nu merk ik dat ik sip, dik en conditieloos door het leven ga.

Afgelopen weekend op de bank was een interessant stukje op Discovery of Nat. Geographic over de hersenen.

Quote:
“It suggests that aerobic exercise can stave off neural decline”
via: how to keep your aging brain fit: aerobics

Damm, wie had dat nou gedacht. Nog een goede reden om te blijven sporten op de woensdag avond!!

Maar waarom is het altijd zo lastig om jezelf te motiveren naar de les te gaan? Eenmaal bezig valt het altijd mee en als het voorbij is voel je 110% bekaf maar voldaan. Ok, springen op en neer met 30 kilo erbij is geen pretje. Ongemotiveerd mede springers om je heen werkt ook niet bevorderlijk. En nog erger is de besluitloosheid van de sportleidster die als maar grappig en aardig gevonden wilt worden. Vooral dat ting-a-ling move (gedoe) van haar is irritant. Er zijn nog meer pasjes die ze doet waarbij je denkt: ‘ok heb je een bril nodig of zo? We zijn geen 18 meer!’

Ondertussen realiseer ik me dat ik 100% moet geven wil ik mijnzelf een kans geven om af te vallen en fit te worden. Dat is lastig maar haalbaar.

“Vind je zelf lief”
Quote: Amira, op een memoblaadje

Lastig in de zin van: hoe serieus neem ik mijzelf nou? Wat voor zin heeft het om als maar de andere kant op te kijken? Eerlijk gezegd het was me al verteld dat ik waarschijnlijk niet succesvol zou afvallen. Het probleem ligt tussen mijn oren…. slik! Dat is dus ook zo, het afvallen is mislukt. Nu nog de moed vinden om weer de draad op te pakken. Het leven zou alleen maar leuker kunnen worden als ik 30 kilo was en dus makkelijker heen en weer kan springen zonder bagage!

wijvenweek  >> doe mee!