Huilend aan mijn bureau begin ik mijn werk dag. Wat ik zo juist heb gezien en gehoord zal altijd bij me blijven. Het geluid dat blijft bij je. Het doet me denken aan een ongeluk die ik zag als kind, het blijft bij je. De beelden gaan niet weg.
We zaten in de bus voor het stoplicht. Opeens hoorde we een hele haarde knal, een auto botsing dacht ik. Ik keek naar links maar zag alleen geparkeerde auto’s. Het duurt even, we snappen niet wat er aan de hand is, opeens zagen we haar liggen, een mevrouw ligt tussen de auto’s, het is meteen duidelijk dat het niet goed is.
Het meisje naast het raam begint overstuur te raken, zij heeft het meeste ervan gezien. Hoe het heeft kunnen gebeuren weet ik niet, ze bleek op een fiets te zijn, ze is er slecht aan toe. Mensen komen er op af, als de bus weg rijd dan horen we een ambulance of politie sirene aankomen. We rijden verder, bizar, de medepassagiers naast mij zijn ervan overtuigd dat het niet heeft overleeft.
Ik zie een kennis in de bus, we zitten stilzwijgend naast elkaar. Af en toe zeggen we beiden iets maar de rest van reis blijven stil.
Ik denk aan haar, dan meteen aan mijn kinderen, aan alle kinderen, en de gevaren op straat. Ook valt het me op dat terwijl de bus best vol was er maar de helft een reactie had op het ongeluk. De rest bleef stil, als of het hun niks deed, zeer opmerkelijk, maar het was ook zo plotseling.
Ik weet niet wie fout zat, hoe het is gebeurd en waarom. Ik weet alleen dat ze daar heel eenzaam lag, op een vroege donderdag ochtend op weg naar?
{ 4 comments… read them below or add one }
voor je het weet is een ongeluk gebeurd.
soms duurt het wel even voor je vat wat er gebeurd is.
Het is de shock.
veel sterkte want zoiets schudt een mens wel door elkaar.
Vreselijk om zoiets mee te maken, weet je hoe het nu met haar is of heb je niks meer gehoord?
Ik denk dat ze het heeft overleeft, zag een nieuws bericht, onvoorstelbaar!
Wat vreselijk! Jeetje… Zal je wel even bijblijven. x