Een vuvuzela ongelukje zit in een klein hoekje
Het leek zo leuk om een vuvuzela te hebben in huis tot zondag avond. Het is een cliche maar waar, een ongelukje zit in een klein hoekje. Zo liep Selma naar de bureau om de laptop te pakken, terwijl ik naar haar riep ‘nee de oplader hoeft niet’. Ze liep dus met de vuvuzela nog tegen haar mond, bukte om het stekker uit de stekkerdoos te halen en sprong meteen op en sloeg haar hand voor haar mond.
Die dingen zijn dus heel lang, langer dan je denkt. Eerst zag ik alleen een kras achter in haar keel. Minuten later toen ze ontroostbaar was zag ik pas het wond onder haar tong – jakkes!! Zo zaten we een uur lang in het ziekenhuis te wachten om te horen dat het eigenlijk gewoon van zelf gaat genezen.
Maandag ging ze naar school met een briefje voor het geval dat ze niet kon praten omdat haar keel opgezwollen was en erg pijnlijk was. Als je Selma kent dan snap je de opmerking die de juf maakte ‘aaah lekker rustig’ (hihihihihi)
Ik ben er even stil van. Zoiets gebeurd toch alleen bij anderen denk je dan…
Ik was er ook erg van geschrokken, zo zielig was het. Die dingen zijn dus (logisch achteraf) erg gevaarlijk.
zo he, heftig. Ben ik even blij dat we niet zo’n ding in huis hebben. En weer een bevestiging waarom de kinders hier niet met een lolly in de mond mogen lopen/rennen.
hier in Belgie heb ik er nog gene gezien, wegens geen reden omdat B niet meespeelt.
Gevaarlijk speelgoedje dus.
Ja, het gaat in ieder geval niet mee op vakantie!