Ik mis je

Vandaag is het opeens anders dan andere jaren, ik besef dat ik nooit een Vaderdag samen heb gevierd met mijn vader, geen een. Ik voel me verdrietig.

Het doet pijn. Het doet pijn! Mijn ouders gingen hun eigen weg toen ik nog jong was. Ik had geen contact met mijn vader. Ik had wel een vermoeden wie mijn vader was en dat werd pas later bevestigd.

Jaren later, toen ik ongeveer 20 was, ging ik opzoek naar mijn vader (deze verhaal doet me er ook aan denken vandaag). Het eerste contact werd gelegd via een brief, en het voelde alsof mijn gebeden werden geantwoord. Ik had dus geluk dat ik hem kon vinden met hulp van het Rode Kruis.

Toen ik zwanger werd voelde ik de drang om hem persoonlijk te ontmoeten, ik wilde mijzelf beter leren kennen en moest hem zien. Het was een apart ervaring, ik leefde er al jaren naar toe en opeens was het waarheid geworden.

De eerste ontmoeting ging moeizaam en vreemd. Ongemakkelijk en afstandelijk. We waren vreemden maar met een onverklaarbaar band. Wij zijn wel naar elkaar gegroeid maar er was altijd wel een afstand, letterlijk en figuurlijk.

Hij was een trotse Opa, en super trotse man. Hij gaf nooit een fout toe, alhoewel hij in dat korte tijd dat ik bij hem was wel toegaf dat ik de enige was die heb eigenlijk op zijn plaats kon zetten. Ik vroeg hem wel waarom hij nooit contact zocht, waarop hij antwoordde dat ‘hij altijd wist dat ik hem zou opzoeken’. Diep verdrietig dat ik was hield ik mijn mond, ik denk dat hij nooit heeft beseft hoeveel ik van hem hield en dat ik hem elke dag had gemist toen hij er niet was.

Ik ben vandaag verdrietig omdat ik hem mis. Hij is er niet meer. Ik had hem beter willen leren kennen, echt kennen, zonder trots. De echte man, en dan pas mijn vader.