….is lang niet zoals ik het zou willen (moeten zijn), dat zal ik maar één keer hard opzeggen. Soms denk ik tevreden te zijn, maar bewust spiegels vermijden heeft natuurlijk een reden.

Ik wil minimaal 30 kilo lichter zijn. Dat gaat niet zo maar lukken en is een lange weg. Vorig jaar durfde ik eindelijk naar de diëtiste. Het ging ook goed en ik was binnen een paar maanden 8 kilo kwijt. Verder ben ik niet gekomen.

Het was zelfs zover dat ik een keer in de week naar aquarobics ging en ook sporten dan een avond aerobics/bodypump. Aquarobics was op recept via de huisarts. Ik mis het en merk dat aquarobics een allround workout is voor je hele lichaam. Nu nog de stap zetten om mijnbak pak aan te trekken (pffff!) en gewoon gaan doen!

Ik had moeite met het verdelen van mijn gezin, sport, mijn ‘eigen’ tijd, vrienden en werk. Het voelde alsof ik aan alle kanten werd getrokken. Nu merk ik dat ik sip, dik en conditieloos door het leven ga.

Afgelopen weekend op de bank was een interessant stukje op Discovery of Nat. Geographic over de hersenen.

Quote:
“It suggests that aerobic exercise can stave off neural decline”
via: how to keep your aging brain fit: aerobics

Damm, wie had dat nou gedacht. Nog een goede reden om te blijven sporten op de woensdag avond!!

Maar waarom is het altijd zo lastig om jezelf te motiveren naar de les te gaan? Eenmaal bezig valt het altijd mee en als het voorbij is voel je 110% bekaf maar voldaan. Ok, springen op en neer met 30 kilo erbij is geen pretje. Ongemotiveerd mede springers om je heen werkt ook niet bevorderlijk. En nog erger is de besluitloosheid van de sportleidster die als maar grappig en aardig gevonden wilt worden. Vooral dat ting-a-ling move (gedoe) van haar is irritant. Er zijn nog meer pasjes die ze doet waarbij je denkt: ‘ok heb je een bril nodig of zo? We zijn geen 18 meer!’

Ondertussen realiseer ik me dat ik 100% moet geven wil ik mijnzelf een kans geven om af te vallen en fit te worden. Dat is lastig maar haalbaar.

“Vind je zelf lief”
Quote: Amira, op een memoblaadje

Lastig in de zin van: hoe serieus neem ik mijzelf nou? Wat voor zin heeft het om als maar de andere kant op te kijken? Eerlijk gezegd het was me al verteld dat ik waarschijnlijk niet succesvol zou afvallen. Het probleem ligt tussen mijn oren…. slik! Dat is dus ook zo, het afvallen is mislukt. Nu nog de moed vinden om weer de draad op te pakken. Het leven zou alleen maar leuker kunnen worden als ik 30 kilo was en dus makkelijker heen en weer kan springen zonder bagage!

wijvenweek  >> doe mee!